Rodzaj wybranych produktów (rośliny, mięsa, wędliny, owoce, zboża, tłuszcze itd) oraz JAKOŚĆ wybranych produktów ma kluczowe znaczenie. Ważny jest również sposób w jaki je spożywamy (dostosowany do pory roku i konstytucji danego organizmu). Ważne są ilości jakie serwujemy sobie i rodzinie, stopień przetworzenia i wiedza co nam naprawdę służy – wszystkie te elementy mają ogromne znaczenie.

Zawsze powtarzam, że zupy to nasze kompletnie niedoceniane dobro narodowe! Odżywcze, gorące lub lekkie delikatne i lekko chłodzące,serwowane w zależności od pory roku potrafią solidnie wspomóc nasze organizmy. Dlatego moja kuchnia jest pełna zup i bez nich nie wyobrażam sobie ani jednego dnia, bez względu na to czy za oknem śnieg czy wiosenna słota.

Sztandarową „terapeutyczną” zupą, którą zawsze bardzo polecam jest zupa mocy według Pięciu Przemian, która buduje i odżywia osłabione organizmy, jest doskonała w prewencji wszelakich chorób przeziębieniowych ale i doskonała dla rekonwalescentów. Przepis znajduje się na mojej stronie od wielu lat, znajdziecie go również w moje pierwszej książce (Smakoterapia): KLIK!

Dzisiaj przepis podobny, choć znacznie bardziej wyrazisty w smaku i esencjonalny. Ten intensywny wywar roślinny autorstwa Anthonego Williamsa* podbił moje serce i kubki smakowe w momencie, kiedy poczułam ogrom przepracowania na własnym karku i zarazem lęk, że moje zmęczenie przełoży się na moją odporność w środku zimy. Ciało rozgrzałam moksą, a brzuch napełniłam dobrym rosołem, który wrócił mi siły i zdecydowanie od tamtej pory zasłużył na obecność w moim menu. Wracam do niego lub zup mocy zawsze wtedy, kiedy są nagłe potrzeby, a takie właśnie towarzyszą nam ostatnio z powodu zagrożenia wirusowego w naszym kraju. Wzmacnianie ciała dobrym pożywieniem skutkuje zwiększoną odpornością na wszystkie wirusy, nie tylko ostatnio popularną odmianę CV. Zawsze na warsztatach powtarzam, że odporność na zimę budujemy już od lata i że nigdy nie przewidzimy kiedy przydadzą się się rezerwy wewnętrznej mocy. Dlatego ZAWSZE warto dbać o ciało (umysł i emocje), wzmacniać je dobrym pożywieniem, i mieć świadomość, że wysoko przetworzone, sztuczne, konserwowane, rafinowane pożywienie NIE DA nam należytej ochrony, nie odżywi i nie uchroni przed zewnętrznymi czynnikami chorobotwórczymi. Dlatego warto wzbogacić swoje menu o proste zupy, gorące kasze, ryż, warzywa, dobrej jakości tłuszcze, orzechy i dobre myśli ?

I najważniejsze: w prewencji wszelakich chorób ogromne znaczenie ma nasza psychika, umiejętność zarządzania własnymi emocjami i kontakt z samym sobą. To dla nas prawdziwy sprawdzian. Uleganie panice, lęk, przerażenie o którym tyle w mediach spłecznościowych – na pewno nikmu z nas nie służy. Dlatego najwazniejsze to zachowac spokój, unikać skupisk ludzkich i wykorzystać wolny czas na nadrabianie zaległości, lepszy kontakt z rodziną, przeczytanie wszystkich odłożonych książek albo posprzątanie strychu. Taki mam plan na najbliższe dwa tygodnie i nie zawaham się go użyć! Trzymajcie się zdrowo i wypróbujcie niesamowitego wywaru dla zdrowia.

SKŁADNIKI:

• 4 szt marchwi
• 1 korzeń pietruszki
• nieduży kawałek selera lub 2 pałki selera naciowego
• 2 duże cebule
• 3 cm kłącza imbiru
• 3 cm kłącza kurkumy
• 1 główka (!) czosnku (6-8 ząbków)
• kilka grzybów shitake (opcjonalnie, dają piękny aromat i są wykorzystywane leczniczo)
• 2 pomidory (teraz nie sezon na nie więc można pominąć, lub ewentualnie chlapnąć 3-4 łyżki pasteryzowanego soku pomidorowego – nie koncentratu)
• zielona pietruszka lub kolendra do posypania

WYKONANIE:

Warzywa obierz i pokrój w kostkę, cebulę w półksiężyce, grzyby użyj w całości lub pokrojone w paski. Czosnek posiekaj, imbir i kurkumę pokrój w plastry. Całość włóż do garnka i zalej ok 2 litrami wody. Gotuj przez godzinę pod przykryciem. Pij wywar lub zjadaj jako zupę. Ciekawie smakuje wywar bez przypraw, ale moja ulubiona wersja to odrobina soli i pieprzu oraz kapka świeżo tłoczonego oleju (np lnianego, lub oliwy)  i zieleniny bezpośrednio na talerz.

SMACZNEGO I NA ZDROWIE KOCHANI!
Matka Smakoterapia

PS. *Oryginalny przepis pochodzi ze strony Anthonego Williamsa ( KLIK! ) i został przeze mnie nieco zmodyfikowany.

Sam Anthony o powyższym wywarze pisze w sposób następujący: